De afgelopen anderhalve, 2 weken had ik het zwaar. Ik voelde de vermoeidheid weer opkomen in mijn lijf en ik voelde de weerstand er tegen op bouwen.  Mijn ego (of mind net hoe je het wil noemen) vond hier van alles van en wilde alles behalve het aangaan. Dus ging ik het rationaliseren (het was ook veel wat er speelde de afgelopen tijd). Ik ging het projecteren (het is toch ook niet normaal dat ik hier thuis zoveel alleen moet dragen) en ik schoot zelfs heerlijk in de slachtofferrol (waarom heb ik dan ook zo weinig energie). En ik had er allerlei oordelen over naar mezelf. Hoe dan ook, het mocht er vooral niet zijn.

Toen ik vanochtend even ging zitten (in mijn yoga kleren, zonder make-up op of lenzen in) met dit alles zag ik  hoe ik alle oordelen en alle mind-mechanismes (rationalisatie, projectie, slachtofferrol) tussen mijzelf en mijn vermoeidheid plaatste. Alles om de vermoeidheid maar niet volledig aan te kijken, te omarmen. Ik plaatste het als een ware als een soort rookgordijn tussen mijzelf en wat er gezien wilde worden. Toen ik dat gordijn aan de kant schoof, keek ik namelijk recht in de ogen van mijn grote angst: de angst om niet goed genoeg te zijn. Ik ben bang dat ik niet goed genoeg ben als ik moe en niet happy ben. Ik ben bang als ik niet goed genoeg ben als ik niet naar yoga ga, maar op de bank blijf zitten onder een dekentje.

En toen ik die angst opeens zo scherp zag, kon ik hem gaan challengen, gaan uitdagen. Is het wel zo dat ik niet goed genoeg ben als ik niet naar yoga ga? Is het wel zo dat ik niet goed genoeg ben als ik vandaag niks doe behalve op de bank zitten en straks de kids uit school halen? Is het zo dat ik niet goed genoeg ben? Nee, natuurlijk niet! Ergens weet ik natuurlijk ook wel dat ik prima ben zoals ik ben. En met dat besef kan ik ook de vermoeidheid helemaal omarmen en er laten zijn. Het is er toch al, het wil even gezien worden, omarmt en doorleeft worden.

Ik zag een filmpje van Nicky Verbeeck op youtube voorbij komen (ik plaats hem hieronder) over hoe terugvallen niet bestaan. We zijn immers altijd in ontwikkeling en in een voorwaartse beweging. Het enige wat er gebeurt is dat het leven ons een aanreiking doet om nog naar binnen te keren omdat iets nog gezien of geheeld wil worden.

In mijn geval was dat het omarmen van hoe f#ck*ng zwaar mijn burn-out voor mij was. Ik heb een hoop soul searching gedaan tijdens mijn burn-out, ik heb al mijn overtuigingen, patronen en angsten aangekeken en waar nodig getransformeerd.  Ik kan oprechte dankbaarheid voelen door die periode omdat ik zie dat ik er  stukken wijzer uit ben gekomen. Maar wat ik nog niet gedaan had, was volledig inzien en omarmen hoe zwaar deze periode voor mij is geweest. En ook dat mag er zijn.

Namasté,

Philo

Klik hier voor het filmpje van Nicky Verbeek

Ps: al mijn video’s zijn ook te bekijken op mijn youtube kanaal

3 Replies to “Burn-out: help, ik heb een terugval!”

  1. Super herkenbaar. Ik zat maandag in een ‘oud’ gevoel van me overvallen voelen, in de stress-van-me-heel-vermoeid-voelen schieten, en in plaats van pas op de plaats maken maar als een blaadje meewaaien in andermans verwachtingen. Wat me opvalt is hoeveel emotionele lading er nog zit op dat soort gevoelens. Ik kom op een hele andere plek terecht ineens, emotioneel. Ik vraag me af hoe ik die lading er steeds meer af kan halen en ik vermoed dat inderdaad: het aankijken, challengen, ermee in contact zijn zónder gelijk allemaal conclusies te trekken, de ‘oplossing’ is. Dank voor het delen

Leave a Reply